شبانگاهان لب درياچه مي رفتم

ومي گفتم به خود

اويك شب آنجاديده خواهد شد .

من اورا پيش از اين هرگز نديده

نام او رانيز نشنيده

ولي انگار باهم روزگاري آشنا بوديم .

نمي دانم كجابوديم

كه من درنيلي چشمان او

اودركبود رودشعرمن

زمانها درشنا بوديم .

شبي آمد ، وليكن ديروقت آمد .

نه فانوسي ، نه مهتابي

هوابس تيره بود ودامن درياچه پر توفان

سوارقايقي گشتيم وبر خيزابها رفتيم تا ديري

ولي دردا چه تقديري

من اورا بازهم نشناختم ، زيرا

كه شب تاريك بود وموج نيرومند

از آن سو قصه تلخي است ،

اي افسوس ، اي اندوه

اوراموجها بردند !

واينك

هرسحردرقلب من ، نيلوفري نمناك مي رويد ...

                                 

 سخن از ماندن نيست،
                من و تو رهگذريم،

راه طولاني و پر پيچ و خم است،
همه بايد برويم تا افقهاي وسيع،
                    تا آنجا كه محبت پيداست
و شايد
    اينجا سر آغاز بودن است
و من و تو
        و هياهوئي در شهري سبز و آبي و خاكستري

ما مي گريزيم
        شايد از بودن
                شايد از ماندن
                        شايد از رفتن

جز هراس ما را چه بايد
            من و تو رهگذريم
به فردا بيند يش
        به طلوعي ديگر
                و به آغازي دوباره
                        و ما گشاينده ی راهيم
                لغزش
                    صبر
                        مقاومت

 

 

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی…
چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی
تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام…
دوباره صبح، ظهر، غروب شد نیامدی !
                                                         اللهم عجل لولیک الفرج.

                 

 

 

يك نفر دلش شكسته بود

توي ايستگاه استجابت دعا منتظرنشسته بود

منتظرولي دعاي او ديركرده بود

اوخبرنداشت كه دعاي كوچكش

توي چهارراه آسمان پشت يك چراغ قرمز شلوغ گيركرده بود .

اونشست وباز هم نشست

روزها يكي يكي ازكناراو گذشت

روي هيچ چيز وهيچ جا ازدعاي او اثرنبود

هيچ كس ازمسير رفت وآمد دعاي اوباخبرنبود

باخودش فكركرد پس دعاي من كجاست ؟

اوچرانمي رسد ؟

شايداين دعا راه را اشتباه رفته است !

پس بلندشد

رفت تا به آن دعا راه را نشان دهد

رفت تا كه پيش ازآمدن براي او دست دوستي تكان دهد

رفت ...

پس چراغ چهارراه آسمان سبز شد

رفت وبا صداي رفتنش كوچه هاي خاكي زمين  ، جاده هاي كهكشان سبزشد

او از اين طرف ، دعا از آن طرف

درميان راه باهم آن دو روبه رو شدند

دست توي دست هم گذاشتند

ازصميم قلب ، گرم گفتگوشدند

واي كه چقدر حرف داشتند ...  ***

برفها كم كم آب مي شود

شب ذره ذره آفتاب مي شود

ودعاي هركسي رفته رفته توي راه مستجاب مي شود .....       

                     

گاري ميوه فروشي سركوچه مابود وكسي هم مي گفت ، عشق دارم بخريد سه عدد صدتومن است . باخودم من گفتم كه چه بيچاره شديم ما مردم ، عشقهامان الكي است كه فروشي شده است سرهركوچه وبرهرگذري . روزگاري به ره عشق سري مي دادند ، جانشان مي دادند همه اش هم الكي ، چون دگرعشق مقامي كه نداردبرما .

هركسي مدعي عشق شده و دوروزي عاشق وسپس مي گويد : ببخشيد آقا ازشماخسته شدم با اجازه باي باي ودوباره نفربعد ، درياب مرا ، شيداي توام ‌، ادعا دارد كه عاشقم درك كنيدم ومجدد قصه ازنو ، هوسي هم ازنو .

پسرشب كه هم اومي گويد ببخشيدخانم ، عاشق گيره موهاي شما من شده ام ، به خدا مي ميرم ،پشت سرمي خندد به تو وآنچه به او مي گويي .

ماچه بدبخت شديم ، عشقهامان الكي ، خنده هامان الكي ، گريه هامان الكي ،وهنوز مدعي ايم عاشق يكدگريم .

درزماني نه چندان دوركسي جرات اين راكه نداشت به زبان آورد حتي كه من عاشق شده ام ، عشق فرهاد مگرنشنيدي ، كوه را يك تنه كند .

تو مگرنشنيدي قصه ليلي ومجنون كه چه عشاق وفدايي بودند ، طفلكي ليلي جان چه غمي خورد به عشق مجنون .

كاش مي دانستيم عشق تقدس دارد ، پاك پاك است مثل آب روان كه گلينش نكنيم .

كاش مي دانستيم عشق ابهت دارد ، ميوه وسبزي هرگاري نيست كه فروشي باشد وحراجش بكنند .

كاش مي دانستيم عاشق واقعي اكنون چه مقامي دارد ... احترامش بگذاريم همه .

مانباشيم پي رنگ وريا ، عقب عشق نگرديم سرهرگذري ، مهرباني بكنيم به همه ، به قناري به كلاغ ولي از روي صفا .

فاصله‌ها ، فاصله‌ها                فاصله‌ها رو خط زدم                         

اما هنوز اولِ راه                  اما هنوز مرددم

فاصله‌ها رو خط زدم              برای هم خطر شدن

به عشق راهی شدن و            به شوق هم سفر شدن

اما هنوز اولِ راه                 اولِ سرگردونی ام

آخرِ بی پناهی و                 اولِ بی نشونی ام

اولِ بی نشونی ام                وقتی به هم نمی رسیم

وقتی تو آخرین قدم              به غیرِ غم نمی رسیم

فاصله آوازِ سکوت              فاصله بغضِ واژه هاس

فاصله یعنی من و تو            وقتی که راهمون جداس

فاصله معنی نداره               وقتی سکوتو میشکنی

وقتی من از تو میگم و         وقتی تو همراه منی

            

نخست : آنگاه كه ديدم به اميد سرافرازي جامه ي خواري به تن كرده است .

دوم : آنگاه كه ديدم دربرابر راست قامتان جست وخيز مي كند .

سوم : آنگاه كه اورادرگزينش ميان سخت وآسان آزاد گزاردند واو آسان را برگزيد.

چهارم : آنگاه كه گناهي انجام داد وسپس خود رادلداري داد كه ديگران نيز همگي چون اوگناه مي كنند .

پنجم : آنگاه كه از سستي خويش رنجها ديد وبردباري اش را نشان توانمندي اش شمرد .

ششم : آن زمان كه زشت چهره اي را خوار شمرد حال آنكه آن چهره يكي از نقابهاي خود او بود .

هفتم : آن زمان كه به ستايش زبان گشود وانديشيد كه كار نيكويي انجام داده است ...

                                                                                  ( صداي سخن عشق : جبران خليل جبران ) 

 

Inter view with god

 Inter view with god I dreamed had an 

You most about what surprises kind human

With childhood answered…that they get god

Long to be and then …

Again children

Lost their that they .

Lost their money and than …

He alth restore their to … The present they forget…

Such that they live in not the future neither present…

They live as if that  die and die as will never they  lived though they have never

 

گفتگوباخدا:

 در روياهايم ديدم كه باخداگفتگومي كنم  .

پرسيدم چه چيز بشر تورا سخت متعجب مي كند ؟

خداپاسخ داد : كودكيشان .

اينكه آنان از كودكيشان خسته مي شوند ...عجله دارند كه بزرگ شوند وبعد دوباره پس از مدتها آرزو مي كنند كه كودك باشند ...

اينكه آنها سلامتي خودراازدست مي دهند تا پول به دست آورند  وبعد پولشان رااز دست مي دهند تادوباره سلامتي خودرا به دست آورند .

وحال را فراموش مي كنند  ... وبنابراين نه درحال زندگي مي كنند ونه درآينده .

اينكه آنها به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نمي ميرند  وبه گونه اي   مي ميرند كه هرگز زندگي نكرده اند ...

                                                     

اي آرزوي من ! تو آن همان بخت مني كز ديار دور پرپر زنان به كلبه ي من پركشيده اي .

بربامم اي پرنده ي عرشي خوش آمدي !

دركلبه ام بمان ... اي آنكه همچومن يك آشيان گرم محبت نديده اي ...

بامن بمان كه من يك عمر ، بي اميد همراه هرنسيم به گلزار عشق ها درجستجوي يك گل خوشبو شتافتم .مي خواستم گلي كه دهد بوي آرزو ... اما نيافتم .

شبهاي بس دراز باديدگان مات برمركب خيال نشستم اميدوار ... دنبال يك ستاره فضا راشكافتم . مي خواستم ستاره ي اميد خويش را ...اما نيافتم .

بس روزهاي تلخ ،غمگين ونامراد همراه موجهاي خروشان وبي امان تا عمق بيكرانه ي دريا شتافتم . شايدبيابم آن گهري كه خواستم ... اما نيافتم .

امروزيافتم ... گمگشته اي كه درتبش عمرمن گذشت ... اما كنون نشسته مرا روبرو تويي . آن كس كه بود همره بادسحر منم ! وان گل كه داشت بوي خوش آرزو تويي !

ديگرشبان تيره نپويم درآسمان .

توآن ستاره اي كه نشستي به دامنم . همراه موج  دردل دريا نمي روم .

تك گوهرم تويي كه شدي زيب گردنم .

اي آرزوي من ! اي آنكه همچومن يك آشيان گرم محبت نديده اي ...عمرمني كه تاب وتوان داده اي به من ... بامن بمان كه روشني بخت من ز توست ، اي آرزوي من ...!

                                     

 

      

باوركن دلم تنگ مي شود

وقتي كنارپنجره به يادتو

گلهاي ياس وريحان رانگاه مي كنم

باوركن دلم تنگ مي شود

وقتي لانه عشقم را

بربلندترين بام دنيا مي نهم

به ديدنم بيا

تاگلهاي شكوفه روي پيراهنم باز شوند

شايد فردانباشم

تاقلبم به تو شكوفه تعارف كند

وقتي بي تو دركوهستانهاي مهيب سرگردانم 

وقتي چراغي خاموش دراطاقي متروكم

وقتي دوست دارم هميشه به توخيره شوم

هنگامي كه ساعت قلبم را روي دوست داشتن تنظيم مي كنم

وقتي به يادتو باحافظ حرف مي زنم

دوست دارم به ديدنم بيايي

هنوزدستهاي من نفس مي كشند

هنوزگل شب بورا دوست دارم

هنوزدلم به ياد گلهاي اطلسي مي تپد

هنوزشمعداني هاي كنارحوض خانه مان رافراموش نكرده ام

هنوزچشمهاي هميشه بيدارم به انتظارتوست

وقتي كه تو

شادمانه ازپلكان حرفهايم بالا مي رفتي

هنگامي كه درآسمان ناپيدا مي شدي

هنگامي كه بايادتو

زمستان راكه دراستخوانهايم خانه كرده بود

جايگاه بهاربودومحل تولد شكوفه ها

وقتي شكوفه هاي دلم درانتظارتوپرپر مي شدند

دوست داشتم به ديدنم بيايي

احوال مرا ازكبوتران عاشق

ازكاجهاي هميشه بيدار

وازعطرگلهاي اطلسي

وازاسم توكه هميشه به يادم هست

بپرسي

به ديدنم بيا...

وتمام فصلها رادرسبدي بريز وبرايم بياور

بيا

تا دوباره ازجا برخيزم

ودلتنگي هايم رابيرون بريزم

مگذار

دراين چندروزمانده

همانند برگهاي پاييزي فرو ريزم

پس به ديدنم بيا

ومراازسرگرداني نجات  ده .

تومي گفتي دلتنگ نباشم

پاييز آمده ورفته

وسنگيني غم هاي لحظه هاي جدايي تمام شده

 

ولي من هنوزحضورت راباورندارم

دربهار اولين باراني كه باريد

واولين سبزه اي كه رشدكرد

 زيرآسمان آبي خدا

تورافريادزدم

وتودرآخرين لحظه غربت تنهايي

درواپسين لحظات

كه دستهاي غم زده پاييزي رابه دست باد مي سپردم

به سراغم آمدي ...

          وقتي برگ هاي پاييز رو زير پات له مي كني يادت باشه روزي بهت نفس هديه مي كردن.

 

زندگی دفتری از خاطره هاست ...

یک نفردردل شب...

یک نفر دردل خاک...

یک نفر همدم خوشبختی هاست...

یک نفر همسفر سختی هاست...

چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد...                      ماهمه همسفریم . 

                         

مراعجزوتورابیداد دادند

       به هرکس هرچه بایدداددادند

                         برهمن راوفاتعلیم کردند

                                    صنم را بی وفایی یاددادند

                                                گران کردند گوش گل پس آنگه

                                                                 به بلبل رخصت فریاددادند

   زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست .

       هركسي نغمه خود خواندوازصحنه رود.

      صحنه پيوسته به جاست.

                  خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد.